“ఆ వెలుతురు కథనాల వెనక… చీకటిలో మిగిలిపోయిన కలం యోధులు”

జర్నలిస్టులు రోడ్డున పడితే, అది కేవలం వారి సమస్య మాత్రమే కాదు—ఆ ప్రజాస్వామ్య ప్రభుత్వానికి ఆయామాలున్న సంకేతం. ఎందుకంటే, శాసన, పాలన, న్యాయ వ్యవస్థలతోపాటు మీడియా నాలుగవ స్తంభంగా నిలుస్తేనే ప్రజాస్వామ్యం స్థిరంగా కొనసాగుతుంది. ఆ నాలుగు స్తంభాల్లో ఒకటి గెలవకపోతే, ప్రజాస్వామ్యం అనే గృహం మూలాలే కదలతాయి.

ఇవాళ తెలుగు రాష్ట్రాల్లో ఎంతోమంది సీనియర్ జర్నలిస్టుల పరిస్థితి ఆందోళనకరంగా మారింది. గత 15–20 ఏళ్లుగా విలువలతో కూడిన జర్నలిజాన్ని వృత్తిగా చేసుకుని జీవితం వెచ్చించిన వారు, నేడు మెరిసే దీపమై కాక, మసిగిపోయే ముద్దెగా మారిపోతున్నారు. సమాజానికి వెలుగు పంచిన వారు ఇప్పుడు తాము వెలుగులోకి రావాలంటే వెనకకే మళ్లాల్సిన దుస్థితి.‌

‘వారెవ్వా… నీతికీ, నిజాయితీకి ఇదే ఫలితమా?’

చాలామంది సీనియర్ జర్నలిస్టులు విలువలకే కట్టుబడి, అవినీతిని ప్రశ్నిస్తూ సమాజానికి అద్దం పట్టే పాత్ర పోషించారు. కానీ వారు ఈరోజు జీవించాల్సిన పరిస్థితి అసహ్యంగా ఉంది. మీడియా వృత్తిలో పనితీరు లేని వారిగా కాదు, పనికి మించిన వారిగా తాము నిలబడ్డామన్న గౌరవాన్ని పొందారు. కానీ… ఇప్పుడు? వారు అనారోగ్యం బారిన పడి, కనీస ఆదాయం లేక, ఇంట్లో ఒక పూట భోజనం సర్దుకోవడానికీ తడబడుతున్నారు.

ఈ వృత్తిలో 20 ఏళ్లు గడిపిన ఒక తరం జర్నలిస్టులు — నేడు పాఠకుల చేత తలపై పెట్టించుకున్న వారే — ఇక మీడియా రంగంలో నిలదొక్కుకోలేక పోయారు. వారు జీవించడమే ఒక పోరాటమవుతోంది. తాము రచించిన అక్షరాలు సమాజానికి మార్గదర్శిగా నిలుస్తే, వారి జీవితాలు మాత్రం అర్ధాంతరంగా నిలిచిపోయాయి.

ప్రభుత్వాలు… మాటలకే పరిమితమా?

గత 20 ఏళ్లలో ఏ తెలుగు రాష్ట్ర ప్రభుత్వమూ జర్నలిస్టుల సంక్షేమం గురించి కచ్చితంగా కట్టుబాటు చూపలేదు. ఇళ్ల స్థలాల పథకం పేరుతో హడావుడి చేసినా… ఏదీ ఫలించలేదు. ప్రతి ప్రభుత్వం “ఇస్తాం” అని ఊరుకునే మాటలు చెప్పి, అసలు ఆకుపరిచి వదిలేసింది. 2019లో కరోనా కష్టకాలంలో మరణించిన జర్నలిస్టులకు ఐదు లక్షల నష్టపరిహారం ప్రకటించినా… చాలామందికి అది తీరని కలగానే మిగిలిపోయింది.‌

అక్రిడేషన్—అర్హతా? ఆపత్కాలంలో అపార్థమా?

ఇప్పటివరకు జర్నలిస్టులకు ఇళ్ల స్థలాల పథకాన్ని ‘అక్రిడేషన్ ఉన్నవారికే’ అన్న నియమంతో పరిమితం చేయడం జరిగింది. ఇది తీవ్రంగా పునర్విమర్శనీయమైన అంశం. ఎందుకంటే కొంతమంది జర్నలిస్టులు అనారోగ్యంతో బాధపడుతూ, అక్రిడేషన్ సర్దుబాటు చేయలేక జీవిత పోరాటంలో ఉన్నారు. అక్రిడేషన్ లేకుండా వారిని పక్కన పడేయడమేనా న్యాయం?

జర్నలిస్టుల జీవితాలపై సర్వే అవసరం

ఈ నేపథ్యంలో ప్రభుత్వాలు అత్యవసరంగా రాష్ట్రవ్యాప్తంగా జర్నలిస్టుల స్థితిగతులపై సమగ్ర సర్వే నిర్వహించాలి. ఎవరెవరికి ఇళ్ల స్థలాలు లభించాయి, ఎవరు పూర్తిగా అనాధలై జీవిస్తున్నారు అనే వివరాలు సేకరించి ప్రత్యేక పాలసీ రూపొందించాలి. 10 సంవత్సరాల అనుభవమున్న జర్నలిస్టులకు కనీస పింఛన్, ఆరోగ్య బీమా, సంక్షేమ పథకాలు ప్రవేశపెట్టాలి. ఒకతరం సీనియర్ జర్నలిస్టులకు కనీసంగా ప్రభుత్వం ఒక అండగా నిలవకపోతే… మీడియాను నాలుగవ స్తంభం అంటున్న మాటలకు అర్థం లేదనే భావన పౌరుల్లో నెలకొంటుంది.

జర్నలిస్టులు ఆడపడుచులు కాదు – దేశానికి చూపు తలం!

పత్రికలలో వెలువడే ప్రతి వార్త వెనుక, ప్రతి మీడియా కథనానికి మూలంగా జర్నలిస్టుల అహర్నిశ శ్రమ ఉంది. వాళ్ల జీవితం దయనీయంగా మిగిలిపోతే… అది ప్రజాస్వామ్యానికి ఓ గాయం. జర్నలిస్టుల సమస్యలు అధికారుల చెవిన పడకపోవడం కాదు… వినకూడదనుకునే మనస్తత్వం సమస్య. జర్నలిస్టులకు ప్రభుత్వం తక్షణమే మద్దతుగా నిలవాలి. మాయ మాటలు కాదు, నిబద్ధతతో కూడిన చర్యలు కావాలి.

ముగింపు నోటు

ఈ వృత్తికి శరీరం త్యాగం చేసిన వారు… కనీస గౌరవం అందుకోలేదంటే, అది ప్రభుత్వాల విఫలత. జర్నలిజం అనేది లాభ నష్టాల భాషలో అర్థం చేసుకోదగిన వృత్తి కాదు. ఇది ఓ ఆశయం, ఓ పునీతమైన బాధ్యత. ఆ బాధ్యతను నిత్యం శరీరం కరిగి, కుటుంబాన్ని త్యజించి వహించిన వృద్ధులైన జర్నలిస్టులు నేడు కడగండ్ల జీవితాలను అనుభవిస్తున్నారు. వారి కోసం కనీసం ఇప్పుడు ప్రభుత్వం స్పందించి, వారికి విలువలతో కూడిన జీవన భరోసా కల్పించాల్సిన సమయం వచ్చింది.

మీ అభిప్రాయం, స్పందన తెలియజేయండి.
ఈ సమస్యపై జర్నలిస్టులు, సామాన్య ప్రజలు, పాలకులు స్పందించాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది.