చుట్టూ దట్టమైన అడవి… నిత్యం క్రూరమృగాల సంచారం… సరిగ్గా వెళ్లే దారి కూడా లేని విస్మృత ప్రదేశం. కానీ, అక్కడ ఓ వృద్ధురాలు — కుర్సింగ రాంబాయి — గత ఏడేండ్ల కాలంగా కాదు, ఏడు దశాబ్దాలుగా జీవనం సాగిస్తోంది.
ఊరు అంటే మనసులోకి వచ్చే చిత్రమేమిటి? గుడి, బడి, పాడి పంటలు, పొలాలు, పొరుగువారి పలకరింపు. కానీ ఇక్కడ అవేమీ లేవు. ఎందుకంటే, అక్కడ ఇప్పుడు ఊరే లేదు.
ఒకప్పుడు కళకళలాడిన పల్లె – ఇప్పుడు జ్ఞాపకం మాత్రమే
సరిగ్గా 70 ఏళ్ల క్రితం మంచిర్యాల జిల్లా లక్షెట్టిపేట మండలం బలరావుపేట పంచాయతీ పరిధిలోని జువ్విగూడ అనే గ్రామం ప్రకృతిసౌందర్యానికి నిలయంగా ఉండేది. ఆ గ్రామంలో 250కి పైగా కుటుంబాలు జీవించేవి. కానీ కాల గమనంలో వలసలతో, అభివృద్ధి లేక చిత్తుగా మారిపోయింది ఆ ఊరు. ఇప్పుడు అక్కడ మిగిలి ఉన్న ఏకైక ఇల్లు — రాంబాయి ఇల్లు మాత్రమే.
ఒక కుటుంబం కథే ఈ గ్రామ చరిత్ర
1950లో రాంబాయి వివాహమైంది కుర్సింగ దాము కొడుకు ఇస్రుతో. వీరికి పది మంది సంతానం — ఐదుగురు కుమారులు, ఐదుగురు కుమార్తెలు. జీవితం మొదట వ్యవసాయం, అటవీ ఉత్పత్తులపై ఆధారపడి సాగింది. కానీ వసతుల లేమితో రాంబాయి కుమారులు ఒక్కొక్కరుగా వలస వెళ్లిపోయారు. కుమార్తెలు పెళ్లిళ్లతో ఇతర ఊర్లకు వెళ్లిపోయారు.
ఇలా అందరూ దూరమైనా, రాంబాయి చిన్న కుమారుడు అనంతు మాత్రం తల్లిని ఒంటరిగా వదిలిపెట్టలేదు. భర్త ఇస్రు ఇరవై ఏళ్ల క్రితం మరణించగా, అనంతు తల్లికి అండగా మిగిలిపోయాడు.
అడవిలో తల్లి-కొడుకు జీవితయానం
జువ్విగూడకు రహదారి లేదు. చుట్టూ కవ్వాల్ అభయారణ్యం — పులులు, అడవి పందులు, ఎలుగుబంట్లు తిరుగుతుంటాయి. రాంబాయి ఇంటికి కరెంటు లేదు, నీటి సౌకర్యం లేదు. అయినా, ఈ పల్లెను విడిచి వెళ్ళాలనే ఆలోచన మాత్రం రాలేదు.
“ఇది మా ఊరు… మా కన్నతల్లి లాంటిది. ఈ మట్టిలో పుట్టాం, ఈ మట్టిలోనే ఉండిపోతాం” అని గోండి భాషలో కన్నీటి గళంతో చెబుతుంది రాంబాయి.
అనంతు కూడా తల్లి భావోద్వేగాన్ని పంచుకుంటాడు:
“మా ఊరు ఇంతకు ముందు కలకలలాడేది. ఇప్పుడు మేము ఇద్దరం మాత్రమే మిగిలాం. సర్కారు వాళ్లు కనీసం మనుషులుగా చూడటం లేదు. కరెంట్ కూడా ఇవ్వలేదు” అని వాపోతాడు.
వందేళ్లు దాటినా ఉత్సాహం తగ్గలేదు
రాంబాయి వయసు 101 సంవత్సరాలు. అయినా ఆరోగ్యంగా, ఉత్సాహంగా ఉంటుంది. తన పనులు తానే చేసుకుంటుంది. “అడవిలో గాలి శుభ్రం ఉండటంతోనే ఇంతకాలం బ్రతికాననుకుంటా” అంటుంది నవ్వుతూ.
ఆమెకు ఒకే కోరిక —
“నా పిల్లలందరినీ ఒకసారి చూడాలని ఉంది. మా ఇంటికి కరెంట్ వస్తే అదే పది వేళలా ఉంటుంది” అని చెబుతుంది.
మమకారం, మానవత్వానికి నిదర్శనం
ఇద్దరే ఉన్నా — తల్లి రాంబాయి, కొడుకు అనంతు — ఆ ఇద్దరి మధ్య ఉన్న బంధం ఈ ఆధునిక సమాజానికి ఒక స్పూర్తి. సౌకర్యాల కోసం ఊరును విడిచి వెళ్ళినవారికి ఈ తల్లి-కొడుకుల బంధం ఒక పాఠం.
అడవిలో, ప్రకృతి ఒడిలో, సులభ జీవనంలో సంతోషం కనుగొన్న ఈ వృద్ధురాలు మనందరికీ చెబుతున్న సందేశం —
“సౌకర్యాలే జీవితం కాదు… మమకారమే అసలు బలం.”
