జననం ఎక్కడ జరిగిందో తెలియదు… కన్నతండ్రి ఎవరో కూడా తెలీదు. తల్లి ఉన్నదా లేదా అన్న ప్రశ్నకూ సమాధానం లేని స్థితి. చిన్న వయసులోనే తనను పెంచుకున్న కుటుంబం కూడా దూరం చేసింది. స్వీడన్లో పెరిగిన సంధ్యారాణి తన భారతీయ వేషధారణ, రంగు కారణంగా ఇరుగు పొరుగు దేశస్తులే కాదు, స్వదేశస్తులు కూడా అవహేళన చేశారు. అయినా ఆమెలో ఉన్న తపన మాత్రం ఒక్కటే—“నా కుటుంబం ఎక్కడుంది? నా తండ్రి ఎవరు?”. ఈ ఆరాటమే ఆమెను మళ్లీ మళ్లీ హైదరాబాద్ వీధుల్లోకి తెచ్చింది.
జనన రహస్యం
1987లో హైదరాబాద్లో సంధ్యారాణి జన్మించింది. కానీ ఆమె తల్లిదండ్రుల గాథ విషాదకరమైనది. అబిడ్స్లోని పారాస్ హోటల్లో పనిచేసే రాజ్ కుమార్కు రామయ్య అనే వ్యక్తి తన చెల్లెలిని పెళ్లి చేశాడు. రాజ్ కుమార్ మద్యం బారిన పడి భార్యను సరిగా చూసుకోలేదు. కొంతకాలానికే సంధ్యారాణి పుట్టింది. కానీ రెండేళ్ల వయసులోనే తండ్రి వదిలేశాడు. తల్లి ఎటు వెళ్లిందో ఎవరూ తెలియలేదు. ఆ క్రమంలో మేనమామ రామయ్య చిన్నారిని చైల్డ్ హోమ్లో చేర్పించాడు.
విదేశీ దత్తత – కొత్త దుస్థితి
చైల్డ్ హోమ్లో ఉన్న రెండు సంవత్సరాల వయసులోనే స్వీడన్ దంపతులు ఆమెను దత్తత తీసుకున్నారు. కొత్త జీవితానికి నాంది పలకాల్సిన ఆ దత్తతే సంధ్యారాణికి కొత్త కష్టాల ఆరంభమైంది. చిన్న వయసులోనే ఇంట్లోనూ, బయటా అనేక కష్టాలను ఎదుర్కొంది. తన రూపం, వేషధారణ కారణంగా స్నేహితులు, పొరుగువారు హేళన చేశారు. పెంచుకున్న తల్లిదండ్రులు ఆమె పుట్టుక గురించి తప్పుడు కథలు చెప్పి మరింత మనస్తాపానికి గురి చేశారు.
విద్యతో కొత్త దారి
అనేక కష్టాల మధ్యనే సంధ్యారాణి స్వీడన్ నుండి లండన్కు వెళ్లి ఉన్నత చదువులు పూర్తి చేసింది. ప్రముఖ విశ్వవిద్యాలయంలో సైకాలజీ డిగ్రీ సాధించింది. చదువుతో పాటు తన మనసులో ఒక్కటే కోరిక పెరిగింది—సొంత కుటుంబాన్ని కనుక్కోవాలి.
2009లో మొదలైన అన్వేషణ
లండన్లో పరిచయమైన స్నేహితుడి ప్రోత్సాహంతో సంధ్యారాణి 2009లో తొలిసారి హైదరాబాద్ చేరుకుంది. అప్పటి నుండి ఇప్పటివరకు నాలుగు సార్లు హైదరాబాద్ వచ్చి తన కుటుంబాన్ని వెతికింది. కానీ ఏ ఆచూకీ దొరకలేదు. తండ్రి వరంగల్ ప్రాంతానికి చెందినవాడని, ఒక రెస్టారెంట్లో పనిచేసేవాడని మాత్రమే తెలిసింది. తల్లి గురించి మాత్రం ఎలాంటి సమాచారం దొరకలేదు.
40 ఏళ్ల తపన – మీడియా ఆశ్రయం
తన తండ్రి కోసం, తన కుటుంబం కోసం గత 40 ఏళ్లుగా వెతుకుతున్నానని సంధ్యారాణి తెలిపింది. “నా తల్లిదండ్రుల జాడ కనుగొని వారితో కలిసి భారత్లోనే జీవించాలనుకుంటున్నాను” అని ఆమె భావోద్వేగంగా చెబుతోంది. పూణేలోని ఎడాప్ట్ కౌన్సిల్ రైట్స్ సంస్థ సహకారంతో ఈ అన్వేషణ కొనసాగుతోంది.
సంధ్యారాణి వేదన
“నా పెంచుకున్న తల్లిదండ్రులు నన్ను ఎగతాళి చేస్తూ… ‘నువ్వు హాస్పిటల్లో కాదు, పుట్పాత్ మీద పుట్టావు’ అని అవమానించేవారు. ఈ పరిస్థితి ఎందుకు ఎదురైంది? నా జీవితం ఇలా ఎందుకు అయింది? అనే ప్రశ్నలు నన్ను వెంటాడుతున్నాయి” అని సంధ్యారాణి కన్నీళ్లతో చెప్పింది.
ముగింపు
సంధ్యారాణి కథ ఒక చిన్నారి జీవితంలో పరిస్థితులు, దత్తత, వలస, గుర్తింపు కోసం పోరాటం ఎంత కఠినమో మనకు చాటుతుంది. నలభై ఏళ్ల తపన, వేదన, ఆరాటం ఇంకా కొనసాగుతూనే ఉంది. ఆమె తండ్రి జాడ దొరకకపోయినా, ఆ అన్వేషణ వెనుక ఉన్న పట్టుదల, బాధలు సమాజాన్ని కదిలించే నిజం.
